អំណោយថ្ងៃបុណ្យណូអែលពីកម្មករ

2015-12-25 18.57.19នេះនែអំណោយសម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យណូអែលឆ្នាំនេះរបស់ខ្ញុំ ហាហា។ បើមើលទៅវាគ្មានអីអស្ចារ្យទេ តែវាជាអំណោយមួយដែលខ្ញុំទទួលបានពីអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់ ហើយគិតថាវាអំណោយដ៏មានតម្លៃនិង​កើត​ចេញទឹកចិត្តទោះបីគាត់មានប្រាក់ខែមិនច្រើន តែវាបង្ហាញពីក្ដីស្រឡាញ់។ អរគុណសម្រាប់​​​អំណោយ​ដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ🙂 ។

មនោសញ្ចេតនា

មិនមែនមនោសញ្ចេតនាស្នេហាអីទេណាកុំច្រឡំ  :P ។

មួយរយៈនេះវ៉ល់តែជាមួយនឹងរឿងការងារហ្នឹង ឥឡូវចង់និយាយតពីPostមុនទាក់ទងនឹងការលាលែងរបស់ខ្ញុំនោះ គឺថាGMបានហៅខ្ញុំទៅ​ជួប​ហើយសុំស្ដាប់ការពិចារណាចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំថាត្រូវទៅឬនៅ។ ទាំងខ្ញុំ ទាំងGMស្ថិតក្នុងស្ថាន​ភាព​ក្រៀមក្រំដូចគ្នា គាត់ប្រហែលជាពិបាកចិត្តដោយសាររកអ្នកជំនួសមិនទាន់បាន ម្យ៉ាងការងារមួយ​រយៈនេះរវល់ច្រើនផ្សំនឹងបញ្ហាជាច្រើនមកជាហូរហែរ  ឯខ្ញុំក៏ពិបាកនឹងហាមាត់ប្រាប់ពីការសម្រេច​ចិត្តរបស់ខ្ញុំដែលមិនអាចបន្តការងារនៅទីនេះបាន តែ​ក៏មិន​មាន​ជម្រើស​ទៀតដែរព្រោះវាកាន់​តែកៀកថ្ងៃផ្ដើមការងារថ្មីដែរហើយ ចុងក្រោយមានតែពាក្យថាសុំទោសចំពោះគាត់។ ផ្ដើមការងារនៅទីនោះ២ឆ្នាំទៅហើយ មនោសញ្ចេតនានៅតែមាន គាត់បានសុំខ្ញុំពន្យារហូតដល់ដាច់ខែសឹមទៅកន្លែងថ្មី។ ដំបូងខ្ញុំបានបដិសេធន៍ហើយដោយសារបានបញ្ជាក់ថ្ងៃចូលធ្វើការច្បាស់លាស់ជាមួយខាងនោះហើយ វាពិបាកនឹងហារមាត់សុំគេ។ តែដោយសារការទទូចពីមិត្តរួមការងារផងនោះ ក៏សម្រេចចិត្តទូរស័ព្ទទៅសុំគេពន្យាថ្ងៃចូលធ្វើការ ចុចលេខបណ្ដើរគិតបណ្ដើរ តើត្រូវនិយាយអីខ្លះ? តើគេព្រមឬអត់? តិចគេថាយើងសាំញ៉ាំហើយលែងទទួលយើងទៅ? អារម្មណ៍កាន់តែភ័យបុកពោះហើយ ម្យ៉ាងខាងគេបានប្រាប់ហើយថាការងារខាងនោះក៏ត្រូវការជំនួយបន្ទាន់ដែរដោយសារការងារច្រើនដែរ តែក៏មិនបដិសេធន៍សំណើរខ្ញុំដោយសារហេតុផលជាហូរហែរដែលខ្ញុំព្យាយាមប្រាប់ទៅគេ ចុងក្រោយគេក៏OK ទាំងទើសទាល់។ មនោសញ្ចេតនានិយមមែនខ្ញុំ ។

ស្ទាក់ស្ទើ

សួស្ដីអ្នកទាំងអស់គ្នា សុខសប្បាយជាទេ? កន្លងទៅប្រហែលជាង២ឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំមិនដែលបានមកអើតប្លក់មួយនេះទាល់តែសោះ គឺចាប់តាំងពីខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្គាល់ជីវិតថ្មីមួយទៀតក្រៅពីផ្ដោតទៅលើតែការសិក្សាគឺការងារ។ ក្នុងស្ថានភាពធ្វើការផង រៀនផងពិតជាមិនងាយស្រួលដូចកាលនៅសុំលុយអ្នកផ្ទះចាយទេ ពេលវេលាមួយថ្ងៃពេញនៅកន្លែងធ្វើការ ពេលយប់ត្រូវទៅរៀនទៀត ទោះចង់ឬមិនចង់ក៏ត្រូវតែធ្វើដែរព្រោះនេះជាកាតព្វកិច្ចនិងតម្រូវការ ហើយនេះគឺជាមូលហេតុមួយដែលខ្ញុំមិនដែលចូលមកសរសេរអត្ថបទទាល់តែសោះក្នុងរយៈជិតបីឆ្នាំនេះ។ តែណ្ហើយចុះ នេះគ្រាន់​តែជាអតីតកាលមួយប៉ុណ្ណោះដែលខ្ញុំចង់ភ្ជាប់ជាមួយហេតុផលនៃការមិនបានមកអើតប្លក់មួយនេះ។

ងាកមើលចំណងជើងវិញ “ស្ទាក់ស្ទើ” ខ្ញុំសម្រេចសរសេរអត្ថបទនេះឡើងមិនមែនចង់បើកកកាយរឿងខ្លួនឯងអីទេ គ្រាន់តែចង់ចារនូវកំណត់ហេតុថ្មីក្រោយពេលបាត់មួយរយៈធំ ម្យ៉ាងចង់ជួបសួរសុខទុក្ខអ្នកទាំងគ្នាតាមរយៈអត្ថបទនេះផងនិងជួយផ្ដល់យោបល់បើសិនអ្នកទាំងគ្នាធ្លាប់ជួប​ដូចជាខ្ញុំ​។ វា​ពាក់ព័ន្ធនឹងការងារដូចគ្នាដែលខ្ញុំគ្រាន់តែចង់សរសេរពីចិត្តរារែកក្នុងការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំដើម្បីជ្រើសទីកន្លែងធ្វើការណាមួយរវាងពីរកន្លែងដែលផ្ដល់តម្លៃឲ្យខ្ញុំដូចគ្នា។ ខ្ញុំបានដាក់ពាក្យលា​លែង​ពីកន្លែងធ្វើការសព្វថ្ងៃមុនមួយខែ (ជិតដល់ថ្ងៃឈប់ហើយ) មូលហេតុទីមួយដោយសារប្រាក់ខែ ទី២សម្ពាធការងារ។ ក្នុងអំឡុងពេលដាក់ពាក្យលាលែងនោះខ្ញុំក៏បានជាប់ការងារមួយកន្លែងទៀតដែលឲ្យប្រាក់ខែខ្ញុំលើសកន្លែងចាស់ក្បែរទ្វេរជាពីរនៃប្រាក់ខែសព្វថ្ងៃ និងបានបញ្ជាក់ថ្ងៃចូលធ្វើការច្បាស់លាស់ហើយដែរ។ តែស្របពេលដែលជិតដល់ថ្ងៃចេញនោះ​(១សប្តាហ៍ទៀត) ខាង​ក្រុមហ៊ុនចាស់បានចរចារប្រាក់ខែខ្ញុំដោយឲ្យតម្លៃខ្ញុំស្មើនឹងប្រាក់ខែកន្លែងថ្មីដែរ​ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំស្ទាក់​ស្ទើចិត្តថាតើត្រូវទៅឬនៅបើកន្លែងថ្មីនៅឆ្ងាយពីក្រុងតែខ្ញុំបានបញ្ជាក់គេរួចហើយថានឹងធ្វើ។ នេះគឺជារឿងដែលខ្ញុំត្រូវផ្ដល់ចម្លើយទៅគេនៅថ្ងៃទី១៥នេះហើយ។ ទៅឬនៅ?:/

អរគុណដែលបានចូលអាន រីករាយឆ្នាំថ្មីទាំងអស់គ្នា🙂 ។

សន្យា និងការរង់ចាំ

 

សន្យា

សន្យា

ពាក្យសន្យាមួយម៉ាត់ស្ដាប់ទៅធម្មតា តែសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំឲ្យតម្លៃទៅលើពាក្យនេះណាស់។ សន្យាអាចឲ្យមនុស្សម្នាក់រំភើប សប្បាយចិត្ត ហើយទន្ទឹងរង់ចាំការសន្យាដោយក្ដីសង្ឃឹម។ ចុះបើ……ពេលវេលាដែលខំទន្ទឹងរង់ចាំបានមកដល់ ការសន្យាត្រូវបានលុបចោលវិញ តើអ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា?

 

វីដេអូកម្សាន្ដ-ជិះ​​កង់​នៅសៀមរាប​លើក​ទី​១

ធ្លាប់ដាក់ប្រកាសម្ដងហើយពីការជិះកង់​នៅ​សៀមរាប​ តែលើកនេះគ្រាន់តែចង់បន្ថែម​វីដេអូពី​ទិដ្ឋភាពថ្ងៃ​ជិះកង់នោះ​ដើម្បី​ទុក​ជា​អនុស្សាវរីយ៍​🙂

video by: Mr. Chhoy Bunsokheng

អ្នកនៅជិត ឬនៅឆ្ងាយដែលប៉ាម៉ាក់យកចិត្តទុកដាក់ជាង?

ពេល​វេលា​លឿន​ដល់​ហើយ ធ្មេច​បើក​ៗ​ផុត​ថ្ងៃ​ចូល​ឆ្នាំ​បាត់​ទៅហើយ
ហើយ​ក៏​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រូវ​ឃ្លាត​ភូមិ ឃ្លាត​ផ្ទះ​ត្រឡប់​ទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ។
មក​ផ្ទះ​លើក​ណា​ក៏​ដូច​លើក​ណា​ដែរ តែងតែ​ទួល​បាន​ភាព​កក់​ក្ដៅ
និង​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ពី​ប៉ា​ម៉ាក់​ជានិច្ច។ ពេល​ខ្លះ​ចាស់​ៗ​អាច​មើល​រំលង​ចំនុច​មួយ
អ្នក​នៅ​ក្បែរ​ខ្លួន​គាត់​ទេ​ដែល​ជា​អ្នក​មើល​ថែ និង​ជួយ​កិច្ចការ​គាត់​រហូត​មក
ចំនុច​នេះ​ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រអៀស​ខ្លួន ព្រោះ​ខ្ញុំ​នៅ​ឆ្ងាយ គ្មាន​ពេល​ជួយ​កិច្ចការ​គាត់​សោះ
បែ​ជា​ពួក​គាត់​មក​យក​ចិត្ត​ទុក​នឹង​ខ្លួន​វិញ ហ៊ឹម…។ តែ​យ៉ាង​ណា
នេះ​គ្រាន់​ជា​គំនិត​មួយ​ជ្រុង​តូច​របស់​ខ្ញុំ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ចាំ​យល់​ឲ្យ​ស៊ី​ជម្រៅ​ជាង​នេះ​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​ម្ដាយ​គេ :p ។

អត្ថបទ​ពិចារណា៖ មេ​ឆ្កែ

482593_419236781494739_883222389_n

បើក​ហ្វេសប៊ុក​ភ្លាម ក៏​ឃើញ​គេ​ចែក​រំលែក​រូបភាព​ដែល​គេ​កាត់​ចេញ​ពី​ទំព័រ​កាសែត​នេះ​ព្រាត ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​អត្ថបទ​មូយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​កាល​ពី​យប់​មិញ តាម​រយៈ​វិទ្យុ Solida 108FM ក្នុង​កម្មវិធី​ស្នាម​ដាន​ក្នុង​ចិត្ត។ ហើយ​ក៏​ជា​រឿង​ពិត​ផង​ដែរ ដែល​ប្រិយមិត្ត​បាន​សរសេរ​ឲ្យ​កម្មវិធី​ចាក់​ផ្សាយ។ខ្ញុំ​សុំ​សង្ខេប​ខ្លីៗ លើក​យក​តែ​ចំនុច​សំខាន់​មក​និយាយ សម្រាប់​ពិចារណា​លេង។

បងស្រីម្នាក់ជិះឡានតាមផ្លូវទៅធ្វើការក៏ប្រទះឃើញ…

[…] មេ​ឆ្កែ​កូន​ខ្ចី​មួយ​ក្បាល​ដើរ​ឆ្លង​ថ្នល់​ជិត​នឹង​ផុត​ទៅ​ហើយ ក៏​ត្រូវ​ឡាន​បុក​បណ្ដាល​ឲ្យ​បាក់​ចង្កេះ​ខាង​ក្រោយ​ផ្លោង​ទៅ​គុម្ព​ព្រៃ​ម្ខាង​ក្បែរ​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ។ ឈាម និង​លាមក​បែក​ប្រលាក់​ពេញ​ខ្លួន ព្រម​ជាមួយ​សំឡេង​ថ្ងូរ​ខ្លាំង​ឡើងៗ បង្ហាញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ក្រសែ​ភ្នែក​ដែល​គួរ​ឲ្យ​សង្វេគ​របស់​មេ​ឆ្កែ។

ពេល​ចេញ​ពី​ធ្វើការ​នៅ​ពេល​រសៀល គាត់​ក៏​មក​មើល​មេ​ឆ្កែ​នោះ​ម្ដង​ទៀត តែ​មិន​ឃើញ ឃើញ​តែ​ស្នាម​អូស​ដែល​មាន​ដាម​ឈាម​តិច​ៗ។ គាត់​ក៏​ដើរ​តាម​ស្នាម​នោះ​រហូត​ឃើញ​មេ​ឆ្កែ និង​កូន​ឆ្កែ​៦​ក្បាល​ផ្សេង​ទៀត​(មិន​ទាន់​បើក​ភ្នែក​នៅ​ឡើយ) កំពុង​តែ​ដណ្ដើម​គ្នា​បៅ តែ​អនិច្ចា មេ​ឆ្កែ​កូន​ខ្ចី​នោះ​បាន​បាត់​បង់​ជិវិត​ទៅ​ហើយ។

—————–

ភ្ជាប់​ជាមួយ​រឿង​នេះ​ដែរ នៅ​ក្នុង​កម្មវិធី​ដដែល​ខាង​លើ​នេះ ក៏​មាន​រឿង​បង​ស្រី​ម្នាក់​ទៀត​ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​រឿងម្ដាយ​និង​កូន​ដែរ។ គាត់​មាន​មុខរបរ​ជា​អ្នក​ក្រង​ភូង​ផ្កា​ម្លិះ​លក់ ហើយ​មាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ក្នុងជិវភាព​ក្រី​ក្រ។ មាន​ថ្ងៃ​មូយ​ម្ដាយ​និង​កូន​ប្រុស​ដើរ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ (ខ្ញុំ​មិន​ចាំ​ថា​គាត់​មក​ពី​ណា​ទេ) ឆ្លង​កាត់​តូប​គុយ​ទាវ​មួយ។

កូនប្រុស៖ ម៉ែ ខ្ញុំហេវណាស់ ចូលញ៉ាំគុយទាវសិនទៅ

កូនប្រុសនិយាយព្រមទាំងអូសដៃម្ដាយចូលតូបគុយទាវ។

ម្ដាយ​ក៏​នឹក​អាណិត​កូន​ហើយ​ក៏​យល់ ព្រោះ​ខ្លូន​ក៏​ឃ្លាន​ណាស់​ដែរ  ម្យ៉ាង​តាំង​ពី​ព្រឹក​មក​កូន​ប្រុស​ញ៉ាំ​បាន​បាយ​តែ​ម្ដង​ប៉ុណ្ណោះ។ គិត​ហើយ​គាត់​ក៏​លូក​ហោ​ប៉ៅ​អាវ​ដែល​មាន​តែ​២០០០៛​ប៉ុណ្ណោះ​ក្ដាប់​ជាប់​ដៃ ដើរ​តម្រង់​ទៅ​តូប​គុយ​ទាវ។

ម្ដាយ៖ អ្នកលក់ ដាក់គុយទាវឲ្យក្មេងមួយចាន

ម្ដាយហុចលុយឲ្យអ្នកលក់ ព្រមទាំងដៃទទួលយកគុយទាវពីអ្នកលក់។

កូនប្រុស៖ ចុះម៉ែអត់ញ៉ាំទេ?

កូនសួរទាំងមាត់កំពុងហុតទឹកគុយទាវ

ម្ដាយ៖ ម៉ែមិនហេវទេកូន​ 

ម្ដាយឆ្លើយទាំងដែលពោះនៅកូរមិនដាច់សួរ។

បន្តិច​ក្រោយ​មក ម្ដាយ​សំឡឹង​ទៅ​ចាន​គុយទាវ​របស់​កូន​ដោយ​អារម្មណ៍​អស់​សង្ឃឹម ព្រោះ​ឃើញ​ក្នុង​ចាន​នៅ​សល់​តែ​ទឹក។ ទ្រាំ​នឹង​ភាព​អត់​ឃ្លាន​មិន​បាន ម្ដាយ​ក៏​ទាញ​ចាន​គុយទាវ​ដែលសល់​ពី​កូន​មក​ហុត ដោយ​មិន​ខ្វល់​ពី​ក្រសែ​ភ្នែក​អ្នក​ដ៏​ទៃ។

(បច្ចុប្បន្ន​គាត់​មាន​ជីវភាព​សមរម្យ)

——————

ខ្ញុំមិនដឹងថាដំណឹងក្នុងរូបភាពខាងលើជារឿងពិតឬយ៉ាងណាទេ។ សូមឲ្យរឿងនេះមិនមែនជាការពិតទៅចុះ តែបើជារឿងពិតវិញ សូមឲ្យអ្នកមីងគិតសារឡើងវិញ។