គំនូរសម្រាម

img_0602

សំបកពងទា

សម្រាមគឺជាសំណល់ដែលត្រូវបានគេបោះចោលនៅស្ទើគ្រប់ទីកន្លែង អ្នកមួយចំនួនអាចមើលឃើញថាវាគ្រាន់តែជាសំណល់កខ្វក់ ឬរបស់ឥតប្រយោជន៍ដែលគេមើលរំលង តែក្នុងគំនិតរបស់បងប្រុស ស៊ីឡុងសម្រាមទាំងនោះគឺវត្ថុមានតម្លៃទៅវិញ។

ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកក្នុងគ្រួសារផង បងប្រុសស៊ីឡុងគឺជនពិការមួយរូបដែលហាក់ដូចត្រូវបានគេរើសអើងនៅក្នុងសង្គមការងារបើទោះបីគាត់បានបញ្ចប់បរិញ្ញាប័ត្រដល់ទៅពីរជំនាញក្ដី(ជំនាញសេដ្ឋកិច្ច និងមួយជំនាញទៀតខ្ញុំអត់បានចាំ ដោយទទូួលបានជំនួយអាហារូបករណ៍) នេះបើតាមសម្ដីដែលគាត់រៀបរាប់ប្រាប់។ ដោយការអស់សង្ឃឹមនឹងការខិតខំស្វែងរកការងារពុំមានលទ្ធផលពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ គាត់បានសម្រេចចិត្តបោះបង់ចោលហើយរកគំនិតបង្កើតរបរថ្មីដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតដោយខ្លួនឯងនិងមិនចាំបាច់ចំណាយដើមទុន។ ក្នុងនោះគាត់សង្កេតឃើញថាការកើនឡើងនៃសម្រាមដែលត្រូវបានគេបោះចោលពាសវាលពាសកាលនោះនឹងត្រូវបានកាត់បន្ថយបើសិនគាត់យកសម្រាមទាំងនោះមកកែច្នៃឲ្យទៅជាវត្ថុមានតម្លៃដោយពឹងផ្អែកលើទេពកោសល្យពីកំណើតស្រាប់របស់គាត់គឺគំនូរ។ គាត់ចាប់ផ្ដើមគំនូរសម្រាមនេះនៅក្នុងឆ្នាំ២០១០ដោយចាប់ផ្ដើមពីសម្រាមនៅក្បែរផ្ទះរហូតដើរជួបសម្រាមអាចកែច្នៃបាននៅកន្លែងណាគឺប្រមូលយកពីទីកន្លែងនោះ ដែលសម្រាមទាំងនោះអាចជា ក្រដាស សំបកពងទា ស្រកាត្រី ចំបើង អង្កាម សំបកឈើ ថង់ប្លាស្ទីក   កាកអំពៅនិងសម្រាមជាច្រើនទៀត និងចំណាយថវិកាតិចតួចទៅលើថ្នាំពណ៌និងកាវស្អិតសម្រាប់បិតវត្ថុធាតុទាំងនោះ។

មកទល់ពេលនេះគំនូរសម្រាមមានរយៈពេល៦ឆ្នាំហើយក្ដី តែការស្គាល់នៃសិល្បៈគំនូរនេះហាក់ដូចមិនសូវរីកសាយភាយទូលំទូលាយដែលអាចគ្រប់គ្នាបានជ្រាបពីការច្នៃប្រឌិតដ៏កម្រនេះសោះ។ តាមការរៀបរាប់របស់ម្ចាស់គំនូរបានប្រាប់ថា ចំណូលរបស់គាត់ជាមធ្យមអាចបានពី១០០ ទៅ២០០$ក្នុងមួយ ហើយខែខ្លះគ្មានចំណូលក៏មាន ជាហេតុធ្វើឲ្យគ្រួសារគាត់មិនពេញចិត្តនឹងរបរនេះហើយជម្រុញឲ្យគាត់បោះបង់ចោលទៀតផង តែដោយសារការស្រឡាញ់បានជម្រុញទឹកចិត្តគាត់ឲ្យនៅតែបន្តទោះបីខែខ្លះគ្មានចំណូលក្ដី និងការស្ដីបន្ទោសជារឿយៗពីគ្រួសារក្ដី។ គាត់បានបន្ដថា គំនូររបស់គាត់មានការចាប់អារម្មណ៍ភាគច្រើនពីភ្ញៀវបរទេស ចំណែកភ្ញៀវខ្មែរមួយចំនួនហាក់ដូចមិនសូវឲ្យតម្លៃទៅលើសិល្បៈកែច្នៃពីសម្រាមនេះនៅឡើយ ដូចនេះក្រៅពីការពង្រឹងគុណភាព និងសមត្ថភាព គាត់ក៏ចង់ឲ្យប្រជាជនខ្មែរបានយល់ពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គាត់លើសិល្បៈកែច្នៃមួយនេះ ពិសេសឲ្យគ្រប់គ្នាបានស្គាល់ពីសិល្បៈនេះកាន់តែច្រើន។ គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា ចំពោះគំនូរខ្នាតតូចប្រើពេលពី១សប្តាហ៍ទៅ១០ថ្ងៃ ឯគំនូរខ្នាតធំប្រើពេលពី១ខែ ទៅ២ខែក៏មានដើម្បីសម្រេចគំនូរមួយផ្ទាំងដើម្បីលក់។

អាចនិយាយបានថា គំនូរសម្រាមគឺជាសិល្បៈគំនូរម្យ៉ាងដែលប្លែកពីគំនូរផ្សេងៗ ដោយការយកសម្រាមមកបិទជាប់គ្នាផ្គុំចេញជារូបរាងគួរឲ្យទាក់ទាញតាមការស្រមៃរបស់ជាង។ ខាងក្រោមនេះគឺជារូបថតខ្លះៗដែលខ្ញុំបានថតទុកពេលទៅលេងគាត់កាលពីសប្ដាហ៍មុន មើលទៅវាហាក់ដូចគំនូរងាយៗ តែពិតនិត្យឲ្យជាក់ទើបដឹងថាវាពិបាក ដូចច្នេះបើបានទៅដល់សៀមរាប ខ្ញុំចង់ណែនាំឲ្យអ្នកទាំងគ្នាឆៀងចូលទៅលេងនិងជួយផ្សព្វផ្សាយគាត់បន្ថែមតាមល្ធភាពពីគំនូរខ្មែរនេះ។ ទីតាំងផ្ទះគំនូរសម្រាមស្ថិតនៅភូមិ មណ្ឌល៣ សង្កាត់ស្លក្រាម ក្រុងសៀមរាប ខេត្តសៀមរាប ឬអាចទាក់ទងគាត់ផ្ទាល់តាមរយៈ Facebook Page : Silong Original ៕

Advertisements

វីដេអូកម្សាន្ដ-ជិះ​​កង់​នៅសៀមរាប​លើក​ទី​១

ធ្លាប់ដាក់ប្រកាសម្ដងហើយពីការជិះកង់​នៅ​សៀមរាប​ តែលើកនេះគ្រាន់តែចង់បន្ថែម​វីដេអូពី​ទិដ្ឋភាពថ្ងៃ​ជិះកង់នោះ​ដើម្បី​ទុក​ជា​អនុស្សាវរីយ៍​ 🙂

video by: Mr. Chhoy Bunsokheng

ខក​បំណង ឡើង​ភ្នំបាក់ខែងមើលថ្ងៃលិច-05-04-2012

មក​ដល់​សៀមរាប​ប្រហែល​ម៉ោង​២រសៀល សម្រាក​ផ្ទះ​មិត្តភ័ក្រ​តិច ក៏​បន្ត​ទៅ​លេង​បាក់​ខែង​ដើម្បី​មើល​ថ្ងៃ​លិច​នឹង​គេ​ដែរ។ ចាប់​ផ្ដើម​ឡើង​នៅ​ម៉ោង​៤​​កន្លះ ប្រើ​ពេល​ឡើង​ប្រហែល​ជិត​កន្លះ​ម៉ោង​ដែរ​នឹង​ទើប​ទៅដល់​ខាងលើ (ហត់គ្រាន់បើ)។ តែ​ពេល​ឡើង​ទៅ​ដល់​ហើយ​បែ​ជា​ខក​បំណង​ទៅ​វិញ ព្រោះ​គេ​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ឡើង​ឡើង​ប្រាសាទ ដោយ​គេ​កំណត់​ត្រឹម​មនុស្ស​៣០០​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើង ព្រោះ​ប្រាសាទ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ជួស​ជុល។ចំពោះ​អ្នក​ចង់​ឡើង​គឺ​ត្រូវ​តម្រង់​ជួរ​រង់​ចាំ​អ្នក​នៅ​ខាង​លើ​ប្រាសាទ​ចុះ​មក​វិញ​ដើម្បី​ជំនូស (ចុះ​ម្នាក់ ជំនួស​ម្នាក់) តែ​គិត​ថា​គ្នាន​សង្ឃឹម​ទេ ព្រោះ​អ្នក​នៅ​ខាង​លើ​គេ​រង់​ចាំ​មើល​ថ្ងៃ​លិច លុះ​ត្រា​ថ្ងៃ​លិច​ទើប​គេ​ចុះ​វិញ។ ឃើញ​ដូច​នេះ អា​ណិត​អ្នក​ដែល​កំពុង​តម្រង់​ជួរ​ចាំ និង​អ្នក​ដែល​កំពុង​ឡើង​មក​មែន​ទែន ជា​ពិសេស​ជន​បរទេស ៩៥%​ទៅ​ហើយ​គឺ​ជា​ជន​បរទេស​ដែល​កំពុង​តម្រង់​ជួរ​យ៉ាង​វែង។ គួរ​តែ​សរសេរ​ស្លាក​មួយ​នៅ​ខាង​ក្រោម​ពី​បញ្ហា​នេះ ដើម្បី​ពូក​គាត់​បាន​ជ្រាប ហើយ​សម្រេច​ចិត្ត​គួរ​ឡើង ឬ​អត់​គឺ​ស្រេច​លើ​ពួក​គាត់ តែ​នេះ ត្រូវ​ឡើង​ហត់​ហើយ ចុះ​មក​វិញទាំងសោកស្ដាយ។ ឃើញ​ចឹង​ពួក​ខ្ញុំ​ក៏​ចុះ​មក​វិញ ហើយ​ហួស​ទៅ​ប្រសាទ​បាយ័ន​វិញ។

កំពុងជិះកង់បីទៅបាក់ខែង

កំពុងជិះកង់បីទៅបាក់ខែង

កំពុងដើរឡើង

កំពុងដើរឡើង

កំពុងតម្រង់ជួរចាំឡើងប្រាសាទ

ពេល​ពួក​ខ្ញុំ​កំពុង​ចុះ​ទៅ​វិញ ឃើញ​មាន​មនុស្ស​កំពុង​ឡើង​មក​ជា​ច្រើន​ទៀត មួយៗ​ក្រុមៗ​មាន​មនុស្ស​ពី​២០ ទៅ​៣០​នាក់ ខ្ញុំ​បាន​ថត​រូប​ពេល​ពួក​គាត់​កំពុង​ឡើង​ដែរ តែ​បាត់​រូប ប្រហែល​ជា​មិត្ត​ខ្ញុំ​លុប។

ដំណើរ​កម្សាន្ដ​របស់​ក្រុម​ SH10-ថ្ងៃទី២៤ និង២៥ ខែមិនា ២០១២

នេះ​ជា​លើក​ទី២​សម្រាប់​ដំណើរ​កម្រាន្ត​របស់​ថ្នាក់ SH10 ជំនាញ​អាយធី ជំនាន់​ទី៨​នៃវិទ្យាស្ថាន​ស៊ីតិក ដែលដំណើរ​កម្សាន្ដ​លើក​ទី១​នោះគឺកាល​នៅរៀន​ឆ្នាំទី១ ខាង​សាលាជា​អ្នក​រៀបចំ។ តែនៅ​ឆ្នាំទី៣​នេះ ពួកខ្ញុំ​ជា​អ្នក​រៀបចំដោយ​ខ្លួនឯង​វិញម្ដង ហើយក៏ជាដំណើរកម្សាន្ដក្រោយពេលប្រលងបញ្ចប់ឆ្នាំទី៣ផងដែរ :)។

ដំណើរកម្សាន្ដលើកនេះមានរយៈពេលមួយយប់២ថ្ងៃតាមគម្រោង ថ្ងៃ​ទី១​នៅ​ឆ្នេរអូឈឺទាល​នៃក្រុង​កំពង់សោម ព្រម​​ទាំង​មាន​​កម្មវិធី​នៅ​​ពេល​យប់ និង​ថ្ងៃ​ទី២​​គឺ​នៅរម្មណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ​អូថ្មរូង​នៃ​ខេត្តកោះកុង។

ពេល​វេលា​ជួបជុំ​គ្នានៅម៉ោង​៥កន្លះព្រឹក និង​ចេញ​ដំណើរ​នៅ​ម៉ោង៦:០០នាទីពីវិ​ទ្យាស្ថាន​ស៊ីតិក។  ភាព​សប្បាយរីករាយ​មាន​ជាប់​រហូតក្នង​អំឡុង​ពេលធ្វើ​ដំណើរ ដោយ​​មាន​​ការ​ច្រៀង​​ខារ៉ាអូខេ​​លើ​​ឡាន​​កំដរ​បរិយាកាស​​រហូតដល់កំពង់សោម។

ច្រៀងខារ៉ាអូខេលើឡាន

ទៅ​ដល់​កំពង់​សោម​ប្រហែលជា​ម៉ោង១១​ជាង ទីតាំងសណ្ឋាគា Sea Side នៅ​ជាប់​នឹង​មាត់​ឆ្នេរ​អូ​ឈឺ​ទាល។ ក្រោយ​ពីចូល​បន្ទប់​រៀងៗ​ខ្លួន​ហើយ ក៏​បែងចែក​គ្នា​ជា​ពីរក្រុម ក្រុម១​ទិញ​អាហារ​សម្រាប់​ថ្ងៃត្រង់ និង​ក្រុម​មួយ​ទៀត​ជញ្ជូន​ឥវ៉ាន់​ពីឡាន​ទៅមាត់​ឆ្នេរ។ ពេលវេលាអាហារថ្ងៃត្រង់នៅម៉ោង ១២កន្លះ ក្រោម​បរិយា​កាស​ជួប​ជុំ​រីករាយ អម​ដោយ​បទ​ភ្លេង​កំដរ និង​ខ្យល់​​បក់ត្រសៀកៗ​ពីជំនោសមុទ្រ រសាយអស់​អាម្មណ៍​ហេវហត់ មានតែសម្លេងសើចក្អាកក្អាយនាវេលាអាហារថ្ងៃត្រង់នោះ។

ក្រោយ​ពី​សម្រាក​អាហារ​ថ្ងៃត្រង់​ហើយ ក៏បែក​គ្នាជា​ក្រុម​ផ្សេងៗ មានអ្នក​ខ្លះ​ទៅលេង​ទឹក មានអ្នកខ្លះ​ទៅលេង​បាល់​លើ​ខ្សាច់ ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​ក៏​នៅជល់​កែវនៅ​ឡើយ។

កម្មវិធីបន្ទាប់នៅម៉ោង៥ល្ងាច គឺការអាំងសាច់ ការរាំលេងកម្រាន្ត និងលេងល្បែងប្រជាប្រិយ។ ទោះ​បី​មាន​ការ​រំខាន​ពី​ព្រះភិរុណ(រលឹម)បន្តិច​មែន តែ​កម្មវិធី​នៅ​តែបន្ត​យ៉ាង​សប្បាយរីករាយ​រហូត​ដល់​ម៉ោង​១២​អាធ្រាតុ។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ពួកយើងបានរៀបចំខ្លួន និងញ៉ាំអាហារពេលព្រឹករួចប្រហែលជាម៉ោង៩ ក៏ផ្ដើមចេញដំណើរទៅរមណីយដ្ឋានធម្មជាតិ អូថ្មរូង ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ឃុំ អូ​បាក់​រទេះ នៃ​ខេត្ត​កោះកុង និង​ញ៉ាំ​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​នៅទី​នោះ។ បន្ទាប់​ពីអាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ហើយ ពួក​យើង​ចុះ​ទៅ​ថត​រូបលេង….

អូថ្មរូង

មើលស្លាយវិញម្ដង

This slideshow requires JavaScript.

ភាព​​សប្បាយ​រីករាយ​រយៈពេល​២​ថ្ងៃ​ពេញ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ថ្មរូង​នេះ ហើយ​ក៏​ឡើង​ឡាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​នៅ​ម៉ោង​៣​រសៀល។ មិន​អាច​ខាន​បាន ខារ៉ាអូខេ​នៅ​តែ​បន្ត​លើ​ឡាន​ជាប់​រហូត 😀 ។ ទី​បំផុត ពូក​យើង​ក៏​បាន​មក​ដល់​ភ្នំពេញ​វិញ​នៅ​ម៉ោង​៥​ល្ងាច​ដោយ​សុវត្ថិភាព។

នេះជាអនុស្សាវរីយ៍នៃថ្នាក់ SH10 របស់ខ្ញុំ 🙂